قراردادی است که فی ما بین دو طرف تنظیم و امضا می‌شود. طرفین این موافقت نامه، به عنوان اعطا کننده مجوز و دارنده مجوز (Licensor and Licensee) مورد خطاب قرار می‌‌گیرند. به موجب انعقاد این موافقت نامه، مجوز دهنده به دارنده مجوز، حق استفاده از نام و علامت تجاری، فناوری‌های ثبت شده یا توانایی تولید و فروش کالاهای متعلق به خود را اعطا می‌کند. 

به عبارت دیگر، موافقت نامه فوق، این مجوز را به دارنده لیسانس اعطا می‌کند که از مالکیت معنوی متعلق به مجوز دهنده استفاده کند. قراردادهای لیسانس معمولاً در راستای تجاری سازی مالکیت معنوی اعطا کنندگان لیسانس مورد توجه قرار می‌گیرد.
بنابراین می‌توان نتیجه گیری کرد که قراردادهای لیسانس، شرایطی را تعیین و تکلیف می‌کنند که به موجب آن‌ها یک طرف توافق می‌تواند از اموالی که متعلق به طرف دیگر است؛ استفاده کند. قراردادهای مذکور تنها در خصوص اموالی از قبیل حق اختراع، علائم تجاری و کپی رایت مواد نوشتاری و هنرهای تجسمی قابل بررسی خواهد بود، در حالی که دارایی‌های مورد بحث می‌تواند دسته متنوعی از اموال را شامل شود. به عبارت دیگر، این دست از موافقت نامه‌ها، اغلب برای اموال غیر ملموس و غیر مشهود تنظیم و امضا خواهند شد